روزي مادر مي گفت خدا همه جا كنار شما مي آيد و حواسش هست به همه چيز به همه كس

روزي مادر مي گفت دو فرشته روي شانه هاي شما نشسته اند و تند تند تمام كار هاي تان را مي نويسند

روزي مادر مي گفت خدا از جنس نور است و خيلي بزرگ، خيلي خيلي بزرگ است و از اول هم بوده است، نه زاییده شده و نه می میرد و همیشه هست همیشه و من كه گيج مي شدم از اينكه از اول بوده يعني چه؟ و اينكه ما با اين بدن كوچكمان بايد پي به وجود خالقي بي همتا ببريم چطور مي شود او كه همه چيز عالم است و ما در برابرش ذره ای هم نيستيم  خودش وجود داشته باشد بدون هيچ دليلي؟ و مادر مي گفت " بعضي چيز ها را ذهن ما نمي فهمد"

ان روزها خدايمان را با همان توضيح كوتاه كودكانه پذيرفتيم و راستش را بخواهي بارها حضورش را هم حس مي كرديم..

حالا نيست انگار!

ما هنوز هم جواب سوال هاي ساده كودكي مان را نمي دانيم و تنها تفاوتمان با آن روزها اين است  كه ان روز كسي بود كه با تمام وجود به حرف هايش اعتماد كرديم  نه به دلايلش و امروز  به دنبال دليل مي گرديم و نه كسي كه به او اعتماد كنيم!

اميد مي گفت: " اگر مثل اون روزها  باورش كني حتما حسش مي كني."

 نه سفردليل ديدن تازگي ها بود و نه طغيان علامت فرياد.

مثل موج  بود كه  قد مي كشيد و ميرفت به پيشباز مرگي پر شكوه،

                                  در تلاطم در آلود آغوش صخره بي انعطاف.

رويا هاي بزرگ دنيايش را تنگ مي نمود و دل كندن از آنها شوق را از ترانه هايش مي ربود.

     ميرفت و به جايي براي ماندن مي انديشيد.  

                    و پاي به هر راه تازه اي مي نهاد جز راههاي رفته ديگران.

                                                              و به غايت اهل دليل بود

                                                                                 و دلتنگ..

                                                                                         دلتنگ حادثه اي بي دليل ....

اینقدر دنبال راه حل های منطقی تازه نگرد!!

راه حل های غیر منطقی خیلی وقت ها جواب های درست تری می دهند.

دايي رسول داثم روزنامه مي خواند و از شنيدن خبر هاي تلويزيون هم نمي گذرد.

تاريخ را هم خوب ميداند

توي جمع كه مي نشيند حرف براي گفتن زياد دارد

الا از خودش، كه زندگي بي حادثه اي دارد!

 براي من شنيدنش عجيب نبود كه وقتي كودكش پاي به ديوارمي كوبيد

شادمانه گفت:

 "اين بچه معناي اعتراض را فهميده" !!

 ما تمام تيرهايمان را زديم، جواني و هزار وسوسه هايش را گذاشتيم پاي هدفي كه شما و فقط شما خوب يادتان مي آيد!

از هيچ مانعي و مشكلي نهراسيديم و هيچ كسي را به اندازه خودمان باور نداشتيم و توي لحظه هاي سخت كه شانه هايمان داشت خرد مي شد و زانو هايمان سست، بار ها و بارها باخودمان تكرار مي كرديم كه اگر لحظه اي به شكست فكر كنيم حتما شكست خواهيم خورد.

خدايا

كجاي خواسته هاي ما در تعارض با خواسته هاي شما بود كه اينقدرمانع سر راهمان گذاشتيد!!

ما بيش از تمام نياكانمان شايد نماز هايمان قضا شده باشد اما بيش از تمامي آنان به اثبات وجود شما، به درد هاي كهنه اين مردم،به عدالتي كه معنايش را خوب نمي فهميم، به روزگار مردمي كه شايد بزرگترين درد هاي و مشكلات زندگيشان با پول توي جيبي بچه هاي بعضي ديگر حل مي شود فكر كرده ايم!!

يك روزاينجا توي اين دنياي ساكت مجازي آمديم تا يك بار ديگر خودمان راورق بزنيم و به روزهاي رفته و فرصت هاي سوخته مان و هدف هايي كه برايشان جنگيده بوديم فكر كنيم!

دوباره آستين هايمان را بالا زديم باد توي سينه مان انداختيم مثل جنگجويي كه زخم هاي تنش را انكار مي كند.....نشد!

هر چه بود گذشت ما زورمان به خواسته هاي شما نرسيد. با تمام اين حرف ها وقتي به پشت سرمان هم نگاه مي كنيم از خودمان بدمان نمي آيد.

ته نوشت: براي كشتن كسي كه سالها توي تنمان لوليده بود، كنار دستمان نوشته بود و پا به پاي تمام  آرزو هایمان دويده بود پاييز فقط يك بهانه بود.!

اول از همه برايت آرزو ميكنم كه عاشق شوي،و اگر هستي، كسي هم به تو عشق بورزد،